KONKURSY PLASTYCZNE

BARWNY POEMAT - Konkurs plastyczny inspirowany poezją "Świat. Poema naiwne" Czesława Miłosza

1. Konkurs ma na celu: zachęcanie dzieci do podejmowania twórczej aktywności plastycznej inspirowanej twórczością poetycką Czesława Miłosza; wyłonienie talentów plastycznych spośród młodych mieszkańców Białołęki oraz uwrażliwienie na słowo poetyckie jako źródło inspiracji i pomysłów malarskich. Inspiracją do namalowania obrazu ma być wiersz lub fragment wiersza spośród utworów Czesława Miłosza z cyklu " Świat. Poema naiwne". Lista wierszy jest dołączona do regulaminu.
2. Konkurs ma charakter dzielnicowy i prowadzony będzie w dwóch kategoriach wiekowych:
   • - klasy 0-3 szkoły podstawowej;
   • - klasy 4-6 szkoły podstawowej;
3. Uczestnicy mogą zgłaszać do konkursu jedną pracę malarską o formacie 100x70 cm wykonaną na brystolu, kartonie lub tekturze w wybranej technice: akryl, tempera, akwarela, tusz kolorowy, pastele suche lub olejne, którą należy dostarczyć do sekretariatu BOK w nieprzekraczalnym terminie do 31 października 2011. Dopuszczalne jest łączenie wyżej wymienionych technik malarskich.
4. Do obrazu należy dołączyć kartkę z danymi uczestnika (można ją przykleić na odwrocie pracy): imieniem i nazwiskiem, nazwą i numerem szkoły oraz klasy, telefonem kontaktowym i adresem e-mail a także nazwiskiem nauczyciela, pod opieką którego powstała praca. Należy umieścić także cytat z wiersza, który bezpośrednio stał się inspiracją do powstania obrazu.
5. Konkurs ma charakter indywidualny - nie będzie prowadzona klasyfikacja poszczególnych szkół.
6. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpi 8 listopada 2011. Wyniki zostaną ogłoszone na stronie internetowej BOK oraz rozesłane do wszystkich uczestników drogą mailową.
7. Prace oceniać będzie jury w składzie: Andrzej Ziomek - artysta malarz oraz instruktor i nauczyciel plastyki i Tomasz Mitrowski - mgr filologii polskiej, Główny Instruktor Białołęckiego Ośrodka Kultury.
8. W każdej kategorii wiekowej zostaną przyznane nagrody rzeczowe za I, II i III miejsce oraz wyróżnienia. Nagrodzone prace i najciekawsze spośród pozostałych będą prezentowane na specjalnej wystawie w galerii Białołęckiego Ośrodka Kultury.
9. Jury zastrzega sobie prawo do nieprzyznania nagród w danej kategorii, jeśli liczba zgłoszonych praz będzie mniejsza niż 6.
10. Organizator nie zwraca nadesłanych prac.

Załącznik do regulaminu konkursu "Barwny poemat"

Droga

Tam, gdzie zielona ściele się dolina
I droga, trawą zarosła na poły,
Przez gaj dębowy, co kwitnąć zaczyna,
Dzieci wracają do domu ze szkoły.

W piórniku, który na wskos się otwiera,
Chrobocą kredki wśród okruchów bułki
I grosz miedziany, który każde zbiera
Na powitanie wiosennej kukułki.

Berecik siostry i czapeczka brata
Migają między puszystą krzewiną.
Sójka skrzekocząc po gałęziach lata
I długie chmury nad drzewami płyną.

Już dach czerwony widać za zakrętem.
Przed domem ojciec, wsparty na motyce,
Schyla się, trąca listki rozwinięte
I z grządki całą widzi okolicę.

Furtka

Potem ją całą chmiel gęsty owinie,
Ale tymczasem jest tego koloru,
Co liście lilii wodnych na głębinie
Zrywane w świetle letniego wieczoru.

Sztachety z wierzchu malowane biało:
Białe i ostre, zawsze jak płomyki.
Dziwne, że ptakom to nie przeszkadzało,
Raz nawet usiadł na nich gołąb dziki.

Klamka jest z drzewa, gładka tak jak bywa
Drzewo wytarte ujmowaniem ręką.
Pod klamkę lubi skradać się pokrzywa,
A żółty jaśmin jest tu latarenką.

Ganek

Ganek, na zachód drzwiami obrócony,
Ma duże okna. Słońce tutaj grzeje.
Widok szeroki stąd na wszystkie strony,
Na lasy, wody, pola i aleje.

Kiedy już dęby w zieleń się przybiorą,
A lipa cieniem zakryje pół grzędy,
świat ginie w dali za niebieską korą,
Pocięty liśćmi w cętkowane zęby.

Tutaj brat z siostrą, nad małym stolikiem
Klęczą rysując wojny i pogonie.
I pomagają różowym językiem
Wielkim okrętom, z których jeden tonie.

Jadalnia

Pokój, gdzie niskie okna, cień brązowy
I gdański zegar milczy w kącie. Niska
Sofa obita skórą, nad nią głowy
Dwóch uśmiechniętych diabłów wyrzeźbione
I miedzianego rondla brzuch połyska.

Na ścianie obraz. Przedstawiona zima:
Między drzewami ślizga się na lodzie
Gromada ludzi, dym idzie z komina
I wrony lecą w pochmurnej pogodzie.

Tuż drugi zegar. Ptak wewnątrz tam siedzi,
Wybiega skrzypiąc i woła trzy razy.
A ledwo zdąży krzyknąć po raz trzeci,
Dymiącą zupę matka bierze z wazy.

Schody

Żółte, skrzypiące i pachnące pastą
Stopnie są wąskie - kto idzie przy ścianie,
Może bucikiem celować spiczasto,
A przy poręczy noga ledwie stanie.

Łeb dzika żyje, ogromny na cieniu.
Najpierw kły tylko, potem się wydłuża
I ryjem wodzi, węsząc, po sklepieniu,
A światło w drżących rozpływa się kurzach.

Matka w dół płomień migotliwy niesie.
Schodzi wysoka, sznurem przepasana.
Jej cień do cienia dziczej głowy pnie się.
Tak z groźnym zwierzem mocuje się sama.

Ojciec w bibliotece

Wysokie czoło, a nad nim zwichrzone
Włosy, na które słońce z okna pada.
I ojciec jasną ma z puchu koronę,
Gdy wielką księgę przed sobą rozkłada.

Szata wzorzysta jak na czarodzieju,
Zaklęcia głosem przyciszonym mruczy.
Jakie są dziwy, co w księdze się dzieją,
Dowie się, kogo Bóg czarów nauczy.

Z okna

Za polem, lasem i za drugim polem
Ogromna woda białym lustrem lśni się.
A na niej ziemia złotawym podolem
Nurza się w morzu jak tulipan w misie.

Ojciec powiada, że to Europa.
W dnie jasne całą widać jak na dłoni,
Dymiącą jeszcze po wielu potopach,
Mieszkanie ludzi, psów, kotów i koni.

Miast kolorowych iskrzą się tam wieże,
Jak nitki srebra plotą się strumienie
I gór księżyce, niby gęsie pierze
To tu, to ówdzie zaściełają ziemię.

Przypowieść o maku

Na ziarnku maku stoi mały dom,
Pieski szczekają na księżyc makowy
I nigdy jeszcze tym makowym psom,
Że jest świat większy, nie przyszło do głowy.

Ziemia to ziarnko - naprawdę nie więcej,
A inne ziarnka - planety i gwiazdy.
A choć ich będzie chyba sto tysięcy,
Domek z ogrodem może stać na każdej.

Wszystko w makówce. Mak rośnie w ogrodzie,
Dzieci biegają i mak się kołysze.
A wieczorami, o księżyca wschodzie
Psy gdzieś szczekają, to głośniej, to ciszej.

Przy piwoniach

Piwonie kwitną, białe i różowe,
A w środku każdej, jak w pachnącym dzbanie,
Gromady żuczków prowadzą rozmowę,
Bo kwiat jest dany żuczkom na mieszkanie.

Matka nad klombem z piwoniami staje,
Sięga po jedną i piłatki rozchyla,
I długo patrzy w piwoniowe kraje,
Dla których rokiem bywa jedna chwila.

Potem kwiat puszcza i, co sama myśli,
Głośno i dzieciom, i sobie powtarza.
A wiatr kołysze zielonymi liśćmi
I cętki światła biegają po twarzach.

Wyprawa do lasu

Drzewa ogromne, że nie widać szczytu,
Słońce zachodząc różowo się pali
Na każdym drzewie jakby na świeczniku,
A ludzie idą ścieżką, tacy mali.

Zadrzyjmy głowy, weźmy się za ręce,
Żeby nie zgubić się w trawach jak w borze.
Noc już na kwiaty nakłada pieczęcie
I z góry spływa kolor po kolorze.

A tam nad nami uczta. Dzbany złota,
Czerwone wina w osinowej miedzi.
I wiezie dary powietrzna karoca
Dla niewidzialnych królów czy niedźwiedzi.

Słońce

Barwy ze słońca są. A ono nie ma
Żadnej osobnej barwy, bo ma wszystkie.
I cała ziemia jest niby poemat,
A słońce nad nią przedstawia artystę.

Kto chce malować świat w barwnej postaci,
Niechaj nie patrzy nigdy prosto w słońce.
Bo pamięć rzeczy, które widział, straci,
Łzy tylko w oczach zostaną piekące.

Niechaj przyklęknie, twarz ku trawie schyli
I patrzy w promień od ziemi odbity.
Tam znajdzie wszystko, cośmy porzucili:
Gwiazdy i róże, i zmierzchy i świty.

 Powrót na górę